ZROZUMIEĆ ROPĘ – 15 LAT PÓŹNIEJ

ZROZUMIEĆ ROPĘ - 15 LAT PÓŹNIEJ

Mija 15 lat od momentu jednej z największych tragedii XXI wieku czy też początku militarnego wyścigu administracji Busha, oraz jego następcy Baracka Obamy – zdobywcę Pokojowej Nagrody Nobla „za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie”.
Przypomnimy że SOAD miał dużo wspólnego z tymi wydarzeniami, nie był to jedynie debiut na #1 miejscu listy Billboard płyty ‚Toxicity’ w dniu zamachów, która trafiła do sprzedaży tydzień wcześniej.

Jak wiadomo płyta ‚Toxicity’ mogła zostać bardzo silnie przemilczaną płytą z racji zamachów na wieże WTC w dniu 11 września 2001 roku. Utwór promujący płytę „Chop Suey!” początkowo miał mieć tytuł ‚Suicide’ (ang. samobójstwo), natomiast na wersji wydanego albumu ‚Toxicity’ Serj przed rozpoczęciem utworu mówi szeptem ‚We’re rolling Suicide’ (w wersji radiowej pominięto ten początek). Ostatecznie (jeszcze przed wydarzeniami WTC) wytwórnia nie zgodziła się na taki tytuł, żeby nie odbiło się to na słabszej promocji płyty w mediach. Utwór nazwano finalnie ‚Chop Suey!’, mający swoją interpretację jako mieszanka stylu muzyki jaką gra SOAD (Serj przechodzący ze śpiewu do krzyku czy też elementy muzyki ormiańskiej). Chop Suey to oryginalnie nazwa rodzaju chińskiego jedzenia, będący mieszanką warzyw z ryżem oraz kawałkami mięsa czy też ryby. Inną interpretacją jest samo tłumaczenie nazwy jako chop = ciąć, oraz suey będący początkiem słowa suicide (wymowa jako czop sui). Jest to gra słowami którą często stosuje SOAD w swoich tekstach, by w prostych i wydających się absurdalnych słowach nie pasujących do reszty ukryć głębszy sens.
Sam utwór traktuje o Ludobójstwie Ormian w 1915 roku, gdzie Serj wykrzykując zwrotkę kieruje słowa do rządów Turcji, która nie chce przyznać się do masowej zbrodni na Ormianach zabijając 1,5 mln niewinnych ludzi. Chcąc ukryć blizny (Grab a brush and put a little make up) i założyć makijaż (Hide the scars to fade away the shake up), mówiąc że nie doszło do żadnego ludobójstwa, Turcja chce uniknąć odszkodowania dla Ormian. Sama eksterminacja została wielokrotnie opisana w książkach, także większość krajów uznaje Ludobójstwo Ormian (jest to także jeden z nieformalnych warunków przystąpienia Turcji do UE). Turcja która pomimo licznych zdjęć, książek i innych dowodów których nie zatarła w trakcie masakry, niczym pozostawienie klucza na stole (Why’d you leave the keys upon the table?), cały czas wymyśla nowe bajki udając swoją niewinność (Here you go create another fable). W dalszej części utworu Serj zwraca się do Boga (Father! x4) wypowiadając słowa z Biblii ‚Ojcze w Twoje ręce oddaje ducha mego’ (Father, into your hands I commend my spirit) mając do niego żal o to, że naród Ormian został zapomniany (Why have you forsaken me) przez niego w jego oczach, myślach i sercu (In your eyes forsaken me, In your thoughts forsaken me, In your heart forsaken me) ponieważ zbrodnia została przez świat zapomniana właśnie w oczach, myślach i sercu – ludzie decyzyjni w tej sprawie udają że nie widzą problemu. Warto przytoczyć że Adolf Hitler również nie widział problemu. Nie widział problemu, aby dokonać kolejnej masowej zbrodni przed drugą wojną, kierując do swoich ludzi tydzień przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej zdania znanego jako Cytat Ormiański – ‚Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?’ odpowiadając na pytanie czy Hitlerowi się uda w obliczu ‚patrzącego świata’ dokonać takiej zbrodni. Decyzyjni ludzie w ‚myślach’ są zajęci czymś innym, jak na przykład wojną o ropę, do której przejdę w dalszej części artykułu. Bez myślenia, widzenia i potępienia tego wydarzenia, nie można mówić wybaczeniu w sercu dla tych zbrodni, zamiast tego pojawiają się kolejne, aż po dzisiejsze dni. Trzeba dodać że w refrenie Ormianie są Aniołami, które zasłużyły na śmierć (I cry when angels deserve to die), zamiast być znakiem/ poświęceniem dla świata, aby zapobiec ciągłych toczących się ‚samobójstw’ (‚We’re rolling ‚Suicide’). Ormianie mieli do wyboru albo przyjąć konwersję na islam albo zginąć. W to poświęcenie nie uwierzył świat (I don’t think you trust, In my self-righteous suicide) czy też Bóg, bo najlepiej dla zrozumienia tekstu będzie przyjąć, że powodem Ludobójstwa Ormian czy wszystkich innych ludobójstw jest brak Boga w ludziach, zamiast niego pojawiły się pieniądze i ropa.

Tym samym brak potępienia zbrodni i wyciągnięcia przez świat WŁAŚCIWYCH konsekwencji, powoduje ciągle toczące się zbrodnie. Takie niewłaściwe konsekwencje nastąpiły zaraz po wydarzeniach z 11 września, gdzie rozwiązaniem problemu ataku na WTC była inwazja na Irak. System Of A Down również był czujny i dwa tygodnie przed decyzją inwazji na Irak wystąpili na największym marszu ludności na całym świecie, mając na celu powstrzymać świat od interwencji Ameryki w krajach bliskiego wschodu. Teledysk miał zachęcić ludzi, aby uwierzyli w możliwość wyboru czy też zmuszenia rządzących do zmiany zdania oraz to, że wojna która będzie miała miejsce, nie jest próbą zaprowadzenia pokoju na świecie, tylko zrobieniem interesów Amerykanów z Saudami oraz rodziną Bin Laden z Osamą na czele. Twórcą obrazu do utworu „Boom” stał się Michael Moore, który również jest reżyserem filmu ‚Fahrenheit 9/11’. Z Wikipedii:
W filmie Moore wskazuje na związki biznesowe Busha z wpływowymi Saudyjczykami, w tym rodziną Usamy ibn Ladina. Ibn Ladinowie zerwali z Usamą kontakt na początku lat 90., jednak istnieje co do tego dużo wątpliwości. Film wzbudzał kontrowersje już w momencie powstawania przez co wiele wytwórni filmowych próbowało działać przeciwko wypuszczenia filmu do szerszej publiki. Szef Disneya Michael Eisne miał ponoć poinformować podległy mu Miramax – firmę, która współfinansowała produkcję filmu – że nie dopuści do dystrybucji filmu w Stanach. Decyzja ta wzbudziła w USA dyskusję na temat wolności wypowiedzi i cenzury w mediach. W Stanach Zjednoczonych film stał się wielkim sukcesem komercyjnym. W ciągu pierwszych trzech dni wyświetlania zarobił blisko dwadzieścia dwa miliony dolarów, co jest najlepszym wynikiem, jaki kiedykolwiek udało się uzyskać filmowi dokumentalnemu.
Sam utwór SOAD ‚BOOM’ nie miał tyle szczęścia w dotarciu do większej ilości osób (chociaż znalazł się np. na ścieżce dźwiękowej do filmu Moore’a), MTV stworzyło czarną listę utworów nawiązujących do wojen w okresie panowania ciągłych dyskusji na temat interwencji zbrojnej w Iraku.

Próba dotarcia do większej ilości osób czy też sam marsz, w którym członkowie SOAD brali udział, zakończył się klęską ludzi chcących pokoju. Dwa tygodnie później rozpoczęła się wojna o ropę i pieniądze, która toczy się po dzisiejszy dzień. Serj Tankian przewidział pogarszającą się sytuacje już dwa dni po zamachach WTC, umieszczając obszerny Esej pt. ‚Zrozumieć Ropę’ na oficjalnej stronie zespołu, który został szybko zdjęta przez wytwórnie, której zależało na dobrym przyjęciu się albumu ‚Toxicity’. Esej wywołał ogromną burzę krytyki wobec zespołu. Wiele osób dopatrywało się w eseju próby usprawiedliwienia sprawców tego zdarzenia. Było to oczywiste niezrozumienie intencji autora, choć tekst był faktycznie odważny i mógł budzić kontrowersje. Pojawiły się sugestie, by muzyka System Of A Down została usunięta z radia, grożono zespołowi śmiercią i dawano do zrozumienia, że lepiej byłoby, gdyby wrócili do swojej ukochanej Armenii.
Esej „Understand Oil” możecie przeczytać tutaj:
Link
Jeszcze na koniec przytoczymy wypowiedź Serj’a na temat utworu ‚Jet Pilot’ który próbował być interpretowany z zamachami 9/11, co jest nieprawdą, dotyczy on podróżowania duszy w trakcie snu (Eksterioryzacja czy też podróże astralne, ang. out-of-body experience), o czym SOAD śpiewa nie tylko w tym utworze.
Mówiono że utwór ma związek z tymi atakami, ponieważ w tekście jest odrzutowiec i zatoka. Najlepszą interpretacją okazała się ta najprostsza. Sens utworu najlepiej wyjaśniają słowa Serja: „Będę musiał opowiedzieć trochę o tej piosence, ponieważ jest to konieczne. Był sobie koń, który miał zazwyczaj na imię Otto, ale to teraz nie jest ważne. Jego stodoła była tuż przy pięknej zatoce. Żył tam od urodzenia, dorastał tam i zawsze zastanawiał się jakby to było przelecieć się nad tą zatoką. Pewnego dnia przelatywał nad nią odrzutowiec, a koń w jakiś sposób nawiązał kontakt wzrokowy z pilotem odrzutowca i był w stanie widzieć jego oczami i zobaczyć piękno zatoki.”

Mija 15 lat od momentu jednej z największych tragedii XXI wieku czy też początku militarnego wyścigu administracji Busha, oraz jego następcy Baracka Obamy – zdobywcę Pokojowej Nagrody Nobla „za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie”.
Przypomnimy że SOAD miał dużo wspólnego z tymi wydarzeniami, nie był to jedynie debiut na #1 miejscu listy Billboard płyty ‚Toxicity’ w dniu zamachów, która trafiła do sprzedaży tydzień wcześniej.

Jak wiadomo płyta ‚Toxicity’ mogła zostać bardzo silnie przemilczaną płytą z racji zamachów na wieże WTC w dniu 11 września 2001 roku. Utwór promujący płytę „Chop Suey!” początkowo miał mieć tytuł ‚Suicide’ (ang. samobójstwo), natomiast na wersji wydanego albumu ‚Toxicity’ Serj przed rozpoczęciem utworu mówi szeptem ‚We’re rolling Suicide’ (w wersji radiowej pominięto ten początek). Ostatecznie (jeszcze przed wydarzeniami WTC) wytwórnia nie zgodziła się na taki tytuł, żeby nie odbiło się to na słabszej promocji płyty w mediach. Utwór nazwano finalnie ‚Chop Suey!’, mający swoją interpretację jako mieszanka stylu muzyki jaką gra SOAD (Serj przechodzący ze śpiewu do krzyku czy też elementy muzyki ormiańskiej). Chop Suey to oryginalnie nazwa rodzaju chińskiego jedzenia, będący mieszanką warzyw z ryżem oraz kawałkami mięsa czy też ryby. Inną interpretacją jest samo tłumaczenie nazwy jako chop = ciąć, oraz suey będący początkiem słowa suicide (wymowa jako czop sui). Jest to gra słowami którą często stosuje SOAD w swoich tekstach, by w prostych i wydających się absurdalnych słowach nie pasujących do reszty ukryć głębszy sens.
Sam utwór traktuje o Ludobójstwie Ormian w 1915 roku, gdzie Serj wykrzykując zwrotkę kieruje słowa do rządów Turcji, która nie chce przyznać się do masowej zbrodni na Ormianach zabijając 1,5 mln niewinnych ludzi. Chcąc ukryć blizny (Grab a brush and put a little make up) i założyć makijaż (Hide the scars to fade away the shake up), mówiąc że nie doszło do żadnego ludobójstwa, Turcja chce uniknąć odszkodowania dla Ormian. Sama eksterminacja została wielokrotnie opisana w książkach, także większość krajów uznaje Ludobójstwo Ormian (jest to także jeden z nieformalnych warunków przystąpienia Turcji do UE). Turcja która pomimo licznych zdjęć, książek i innych dowodów których nie zatarła w trakcie masakry, niczym pozostawienie klucza na stole (Why’d you leave the keys upon the table?), cały czas wymyśla nowe bajki udając swoją niewinność (Here you go create another fable). W dalszej części utworu Serj zwraca się do Boga (Father! x4) wypowiadając słowa z Biblii ‚Ojcze w Twoje ręce oddaje ducha mego’ (Father, into your hands I commend my spirit) mając do niego żal o to, że naród Ormian został zapomniany (Why have you forsaken me) przez niego w jego oczach, myślach i sercu (In your eyes forsaken me, In your thoughts forsaken me, In your heart forsaken me) ponieważ zbrodnia została przez świat zapomniana właśnie w oczach, myślach i sercu – ludzie decyzyjni w tej sprawie udają że nie widzą problemu. Warto przytoczyć że Adolf Hitler również nie widział problemu. Nie widział problemu, aby dokonać kolejnej masowej zbrodni przed drugą wojną, kierując do swoich ludzi tydzień przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej zdania znanego jako Cytat Ormiański – ‚Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?’ odpowiadając na pytanie czy Hitlerowi się uda w obliczu ‚patrzącego świata’ dokonać takiej zbrodni. Decyzyjni ludzie w ‚myślach’ są zajęci czymś innym, jak na przykład wojną o ropę, do której przejdę w dalszej części artykułu. Bez myślenia, widzenia i potępienia tego wydarzenia, nie można mówić wybaczeniu w sercu dla tych zbrodni, zamiast tego pojawiają się kolejne, aż po dzisiejsze dni. Trzeba dodać że w refrenie Ormianie są Aniołami, które zasłużyły na śmierć (I cry when angels deserve to die), zamiast być znakiem/ poświęceniem dla świata, aby zapobiec ciągłych toczących się ‚samobójstw’ (‚We’re rolling ‚Suicide’). Ormianie mieli do wyboru albo przyjąć konwersję na islam albo zginąć. W to poświęcenie nie uwierzył świat (I don’t think you trust, In my self-righteous suicide) czy też Bóg, bo najlepiej dla zrozumienia tekstu będzie przyjąć, że powodem Ludobójstwa Ormian czy wszystkich innych ludobójstw jest brak Boga w ludziach, zamiast niego pojawiły się pieniądze i ropa.

Tym samym brak potępienia zbrodni i wyciągnięcia przez świat WŁAŚCIWYCH konsekwencji, powoduje ciągle toczące się zbrodnie. Takie niewłaściwe konsekwencje nastąpiły zaraz po wydarzeniach z 11 września, gdzie rozwiązaniem problemu ataku na WTC była inwazja na Irak. System Of A Down również był czujny i dwa tygodnie przed decyzją inwazji na Irak wystąpili na największym marszu ludności na całym świecie, mając na celu powstrzymać świat od interwencji Ameryki w krajach bliskiego wschodu. Teledysk miał zachęcić ludzi, aby uwierzyli w możliwość wyboru czy też zmuszenia rządzących do zmiany zdania oraz to, że wojna która będzie miała miejsce, nie jest próbą zaprowadzenia pokoju na świecie, tylko zrobieniem interesów Amerykanów z Saudami oraz rodziną Bin Laden z Osamą na czele. Twórcą obrazu do utworu „Boom” stał się Michael Moore, który również jest reżyserem filmu ‚Fahrenheit 9/11’. Z Wikipedii:
W filmie Moore wskazuje na związki biznesowe Busha z wpływowymi Saudyjczykami, w tym rodziną Usamy ibn Ladina. Ibn Ladinowie zerwali z Usamą kontakt na początku lat 90., jednak istnieje co do tego dużo wątpliwości. Film wzbudzał kontrowersje już w momencie powstawania przez co wiele wytwórni filmowych próbowało działać przeciwko wypuszczenia filmu do szerszej publiki. Szef Disneya Michael Eisne miał ponoć poinformować podległy mu Miramax – firmę, która współfinansowała produkcję filmu – że nie dopuści do dystrybucji filmu w Stanach. Decyzja ta wzbudziła w USA dyskusję na temat wolności wypowiedzi i cenzury w mediach. W Stanach Zjednoczonych film stał się wielkim sukcesem komercyjnym. W ciągu pierwszych trzech dni wyświetlania zarobił blisko dwadzieścia dwa miliony dolarów, co jest najlepszym wynikiem, jaki kiedykolwiek udało się uzyskać filmowi dokumentalnemu.
Sam utwór SOAD ‚BOOM’ nie miał tyle szczęścia w dotarciu do większej ilości osób (chociaż znalazł się np. na ścieżce dźwiękowej do filmu Moore’a), MTV stworzyło czarną listę utworów nawiązujących do wojen w okresie panowania ciągłych dyskusji na temat interwencji zbrojnej w Iraku.

Próba dotarcia do większej ilości osób czy też sam marsz, w którym członkowie SOAD brali udział, zakończył się klęską ludzi chcących pokoju. Dwa tygodnie później rozpoczęła się wojna o ropę i pieniądze, która toczy się po dzisiejszy dzień. Serj Tankian przewidział pogarszającą się sytuacje już dwa dni po zamachach WTC, umieszczając obszerny Esej pt. ‚Zrozumieć Ropę’ na oficjalnej stronie zespołu, który został szybko zdjęta przez wytwórnie, której zależało na dobrym przyjęciu się albumu ‚Toxicity’. Esej wywołał ogromną burzę krytyki wobec zespołu. Wiele osób dopatrywało się w eseju próby usprawiedliwienia sprawców tego zdarzenia. Było to oczywiste niezrozumienie intencji autora, choć tekst był faktycznie odważny i mógł budzić kontrowersje. Pojawiły się sugestie, by muzyka System Of A Down została usunięta z radia, grożono zespołowi śmiercią i dawano do zrozumienia, że lepiej byłoby, gdyby wrócili do swojej ukochanej Armenii.
Esej „Understand Oil” możecie przeczytać tutaj:
Link
Jeszcze na koniec przytoczymy wypowiedź Serj’a na temat utworu ‚Jet Pilot’ który próbował być interpretowany z zamachami 9/11, co jest nieprawdą, dotyczy on podróżowania duszy w trakcie snu (Eksterioryzacja czy też podróże astralne, ang. out-of-body experience), o czym SOAD śpiewa nie tylko w tym utworze.
Mówiono że utwór ma związek z tymi atakami, ponieważ w tekście jest odrzutowiec i zatoka. Najlepszą interpretacją okazała się ta najprostsza. Sens utworu najlepiej wyjaśniają słowa Serja: „Będę musiał opowiedzieć trochę o tej piosence, ponieważ jest to konieczne. Był sobie koń, który miał zazwyczaj na imię Otto, ale to teraz nie jest ważne. Jego stodoła była tuż przy pięknej zatoce. Żył tam od urodzenia, dorastał tam i zawsze zastanawiał się jakby to było przelecieć się nad tą zatoką. Pewnego dnia przelatywał nad nią odrzutowiec, a koń w jakiś sposób nawiązał kontakt wzrokowy z pilotem odrzutowca i był w stanie widzieć jego oczami i zobaczyć piękno zatoki.”

ZROZUMIEĆ ROPĘ - 15 LAT PÓŹNIEJ

Mija 15 lat od momentu jednej z największych tragedii XXI wieku czy też początku militarnego wyścigu administracji Busha, oraz jego następcy Baracka Obamy – zdobywcę Pokojowej Nagrody Nobla „za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie”.
Przypomnimy że SOAD miał dużo wspólnego z tymi wydarzeniami, nie był to jedynie debiut na #1 miejscu listy Billboard płyty ‚Toxicity’ w dniu zamachów, która trafiła do sprzedaży tydzień wcześniej.

Jak wiadomo płyta ‚Toxicity’ mogła zostać bardzo silnie przemilczaną płytą z racji zamachów na wieże WTC w dniu 11 września 2001 roku. Utwór promujący płytę „Chop Suey!” początkowo miał mieć tytuł ‚Suicide’ (ang. samobójstwo), natomiast na wersji wydanego albumu ‚Toxicity’ Serj przed rozpoczęciem utworu mówi szeptem ‚We’re rolling Suicide’ (w wersji radiowej pominięto ten początek). Ostatecznie (jeszcze przed wydarzeniami WTC) wytwórnia nie zgodziła się na taki tytuł, żeby nie odbiło się to na słabszej promocji płyty w mediach. Utwór nazwano finalnie ‚Chop Suey!’, mający swoją interpretację jako mieszanka stylu muzyki jaką gra SOAD (Serj przechodzący ze śpiewu do krzyku czy też elementy muzyki ormiańskiej). Chop Suey to oryginalnie nazwa rodzaju chińskiego jedzenia, będący mieszanką warzyw z ryżem oraz kawałkami mięsa czy też ryby. Inną interpretacją jest samo tłumaczenie nazwy jako chop = ciąć, oraz suey będący początkiem słowa suicide (wymowa jako czop sui). Jest to gra słowami którą często stosuje SOAD w swoich tekstach, by w prostych i wydających się absurdalnych słowach nie pasujących do reszty ukryć głębszy sens.
Sam utwór traktuje o Ludobójstwie Ormian w 1915 roku, gdzie Serj wykrzykując zwrotkę kieruje słowa do rządów Turcji, która nie chce przyznać się do masowej zbrodni na Ormianach zabijając 1,5 mln niewinnych ludzi. Chcąc ukryć blizny (Grab a brush and put a little make up) i założyć makijaż (Hide the scars to fade away the shake up), mówiąc że nie doszło do żadnego ludobójstwa, Turcja chce uniknąć odszkodowania dla Ormian. Sama eksterminacja została wielokrotnie opisana w książkach, także większość krajów uznaje Ludobójstwo Ormian (jest to także jeden z nieformalnych warunków przystąpienia Turcji do UE). Turcja która pomimo licznych zdjęć, książek i innych dowodów których nie zatarła w trakcie masakry, niczym pozostawienie klucza na stole (Why’d you leave the keys upon the table?), cały czas wymyśla nowe bajki udając swoją niewinność (Here you go create another fable). W dalszej części utworu Serj zwraca się do Boga (Father! x4) wypowiadając słowa z Biblii ‚Ojcze w Twoje ręce oddaje ducha mego’ (Father, into your hands I commend my spirit) mając do niego żal o to, że naród Ormian został zapomniany (Why have you forsaken me) przez niego w jego oczach, myślach i sercu (In your eyes forsaken me, In your thoughts forsaken me, In your heart forsaken me) ponieważ zbrodnia została przez świat zapomniana właśnie w oczach, myślach i sercu – ludzie decyzyjni w tej sprawie udają że nie widzą problemu. Warto przytoczyć że Adolf Hitler również nie widział problemu. Nie widział problemu, aby dokonać kolejnej masowej zbrodni przed drugą wojną, kierując do swoich ludzi tydzień przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej zdania znanego jako Cytat Ormiański – ‚Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?’ odpowiadając na pytanie czy Hitlerowi się uda w obliczu ‚patrzącego świata’ dokonać takiej zbrodni. Decyzyjni ludzie w ‚myślach’ są zajęci czymś innym, jak na przykład wojną o ropę, do której przejdę w dalszej części artykułu. Bez myślenia, widzenia i potępienia tego wydarzenia, nie można mówić wybaczeniu w sercu dla tych zbrodni, zamiast tego pojawiają się kolejne, aż po dzisiejsze dni. Trzeba dodać że w refrenie Ormianie są Aniołami, które zasłużyły na śmierć (I cry when angels deserve to die), zamiast być znakiem/ poświęceniem dla świata, aby zapobiec ciągłych toczących się ‚samobójstw’ (‚We’re rolling ‚Suicide’). Ormianie mieli do wyboru albo przyjąć konwersję na islam albo zginąć. W to poświęcenie nie uwierzył świat (I don’t think you trust, In my self-righteous suicide) czy też Bóg, bo najlepiej dla zrozumienia tekstu będzie przyjąć, że powodem Ludobójstwa Ormian czy wszystkich innych ludobójstw jest brak Boga w ludziach, zamiast niego pojawiły się pieniądze i ropa.

Tym samym brak potępienia zbrodni i wyciągnięcia przez świat WŁAŚCIWYCH konsekwencji, powoduje ciągle toczące się zbrodnie. Takie niewłaściwe konsekwencje nastąpiły zaraz po wydarzeniach z 11 września, gdzie rozwiązaniem problemu ataku na WTC była inwazja na Irak. System Of A Down również był czujny i dwa tygodnie przed decyzją inwazji na Irak wystąpili na największym marszu ludności na całym świecie, mając na celu powstrzymać świat od interwencji Ameryki w krajach bliskiego wschodu. Teledysk miał zachęcić ludzi, aby uwierzyli w możliwość wyboru czy też zmuszenia rządzących do zmiany zdania oraz to, że wojna która będzie miała miejsce, nie jest próbą zaprowadzenia pokoju na świecie, tylko zrobieniem interesów Amerykanów z Saudami oraz rodziną Bin Laden z Osamą na czele. Twórcą obrazu do utworu „Boom” stał się Michael Moore, który również jest reżyserem filmu ‚Fahrenheit 9/11’. Z Wikipedii:
W filmie Moore wskazuje na związki biznesowe Busha z wpływowymi Saudyjczykami, w tym rodziną Usamy ibn Ladina. Ibn Ladinowie zerwali z Usamą kontakt na początku lat 90., jednak istnieje co do tego dużo wątpliwości. Film wzbudzał kontrowersje już w momencie powstawania przez co wiele wytwórni filmowych próbowało działać przeciwko wypuszczenia filmu do szerszej publiki. Szef Disneya Michael Eisne miał ponoć poinformować podległy mu Miramax – firmę, która współfinansowała produkcję filmu – że nie dopuści do dystrybucji filmu w Stanach. Decyzja ta wzbudziła w USA dyskusję na temat wolności wypowiedzi i cenzury w mediach. W Stanach Zjednoczonych film stał się wielkim sukcesem komercyjnym. W ciągu pierwszych trzech dni wyświetlania zarobił blisko dwadzieścia dwa miliony dolarów, co jest najlepszym wynikiem, jaki kiedykolwiek udało się uzyskać filmowi dokumentalnemu.
Sam utwór SOAD ‚BOOM’ nie miał tyle szczęścia w dotarciu do większej ilości osób (chociaż znalazł się np. na ścieżce dźwiękowej do filmu Moore’a), MTV stworzyło czarną listę utworów nawiązujących do wojen w okresie panowania ciągłych dyskusji na temat interwencji zbrojnej w Iraku.

Próba dotarcia do większej ilości osób czy też sam marsz, w którym członkowie SOAD brali udział, zakończył się klęską ludzi chcących pokoju. Dwa tygodnie później rozpoczęła się wojna o ropę i pieniądze, która toczy się po dzisiejszy dzień. Serj Tankian przewidział pogarszającą się sytuacje już dwa dni po zamachach WTC, umieszczając obszerny Esej pt. ‚Zrozumieć Ropę’ na oficjalnej stronie zespołu, który został szybko zdjęta przez wytwórnie, której zależało na dobrym przyjęciu się albumu ‚Toxicity’. Esej wywołał ogromną burzę krytyki wobec zespołu. Wiele osób dopatrywało się w eseju próby usprawiedliwienia sprawców tego zdarzenia. Było to oczywiste niezrozumienie intencji autora, choć tekst był faktycznie odważny i mógł budzić kontrowersje. Pojawiły się sugestie, by muzyka System Of A Down została usunięta z radia, grożono zespołowi śmiercią i dawano do zrozumienia, że lepiej byłoby, gdyby wrócili do swojej ukochanej Armenii.
Esej „Understand Oil” możecie przeczytać tutaj:
Link
Jeszcze na koniec przytoczymy wypowiedź Serj’a na temat utworu ‚Jet Pilot’ który próbował być interpretowany z zamachami 9/11, co jest nieprawdą, dotyczy on podróżowania duszy w trakcie snu (Eksterioryzacja czy też podróże astralne, ang. out-of-body experience), o czym SOAD śpiewa nie tylko w tym utworze.
Mówiono że utwór ma związek z tymi atakami, ponieważ w tekście jest odrzutowiec i zatoka. Najlepszą interpretacją okazała się ta najprostsza. Sens utworu najlepiej wyjaśniają słowa Serja: „Będę musiał opowiedzieć trochę o tej piosence, ponieważ jest to konieczne. Był sobie koń, który miał zazwyczaj na imię Otto, ale to teraz nie jest ważne. Jego stodoła była tuż przy pięknej zatoce. Żył tam od urodzenia, dorastał tam i zawsze zastanawiał się jakby to było przelecieć się nad tą zatoką. Pewnego dnia przelatywał nad nią odrzutowiec, a koń w jakiś sposób nawiązał kontakt wzrokowy z pilotem odrzutowca i był w stanie widzieć jego oczami i zobaczyć piękno zatoki.”

Mija 15 lat od momentu jednej z największych tragedii XXI wieku czy też początku militarnego wyścigu administracji Busha, oraz jego następcy Baracka Obamy – zdobywcę Pokojowej Nagrody Nobla „za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie”.
Przypomnimy że SOAD miał dużo wspólnego z tymi wydarzeniami, nie był to jedynie debiut na #1 miejscu listy Billboard płyty ‚Toxicity’ w dniu zamachów, która trafiła do sprzedaży tydzień wcześniej.

Jak wiadomo płyta ‚Toxicity’ mogła zostać bardzo silnie przemilczaną płytą z racji zamachów na wieże WTC w dniu 11 września 2001 roku. Utwór promujący płytę „Chop Suey!” początkowo miał mieć tytuł ‚Suicide’ (ang. samobójstwo), natomiast na wersji wydanego albumu ‚Toxicity’ Serj przed rozpoczęciem utworu mówi szeptem ‚We’re rolling Suicide’ (w wersji radiowej pominięto ten początek). Ostatecznie (jeszcze przed wydarzeniami WTC) wytwórnia nie zgodziła się na taki tytuł, żeby nie odbiło się to na słabszej promocji płyty w mediach. Utwór nazwano finalnie ‚Chop Suey!’, mający swoją interpretację jako mieszanka stylu muzyki jaką gra SOAD (Serj przechodzący ze śpiewu do krzyku czy też elementy muzyki ormiańskiej). Chop Suey to oryginalnie nazwa rodzaju chińskiego jedzenia, będący mieszanką warzyw z ryżem oraz kawałkami mięsa czy też ryby. Inną interpretacją jest samo tłumaczenie nazwy jako chop = ciąć, oraz suey będący początkiem słowa suicide (wymowa jako czop sui). Jest to gra słowami którą często stosuje SOAD w swoich tekstach, by w prostych i wydających się absurdalnych słowach nie pasujących do reszty ukryć głębszy sens.
Sam utwór traktuje o Ludobójstwie Ormian w 1915 roku, gdzie Serj wykrzykując zwrotkę kieruje słowa do rządów Turcji, która nie chce przyznać się do masowej zbrodni na Ormianach zabijając 1,5 mln niewinnych ludzi. Chcąc ukryć blizny (Grab a brush and put a little make up) i założyć makijaż (Hide the scars to fade away the shake up), mówiąc że nie doszło do żadnego ludobójstwa, Turcja chce uniknąć odszkodowania dla Ormian. Sama eksterminacja została wielokrotnie opisana w książkach, także większość krajów uznaje Ludobójstwo Ormian (jest to także jeden z nieformalnych warunków przystąpienia Turcji do UE). Turcja która pomimo licznych zdjęć, książek i innych dowodów których nie zatarła w trakcie masakry, niczym pozostawienie klucza na stole (Why’d you leave the keys upon the table?), cały czas wymyśla nowe bajki udając swoją niewinność (Here you go create another fable). W dalszej części utworu Serj zwraca się do Boga (Father! x4) wypowiadając słowa z Biblii ‚Ojcze w Twoje ręce oddaje ducha mego’ (Father, into your hands I commend my spirit) mając do niego żal o to, że naród Ormian został zapomniany (Why have you forsaken me) przez niego w jego oczach, myślach i sercu (In your eyes forsaken me, In your thoughts forsaken me, In your heart forsaken me) ponieważ zbrodnia została przez świat zapomniana właśnie w oczach, myślach i sercu – ludzie decyzyjni w tej sprawie udają że nie widzą problemu. Warto przytoczyć że Adolf Hitler również nie widział problemu. Nie widział problemu, aby dokonać kolejnej masowej zbrodni przed drugą wojną, kierując do swoich ludzi tydzień przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej zdania znanego jako Cytat Ormiański – ‚Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?’ odpowiadając na pytanie czy Hitlerowi się uda w obliczu ‚patrzącego świata’ dokonać takiej zbrodni. Decyzyjni ludzie w ‚myślach’ są zajęci czymś innym, jak na przykład wojną o ropę, do której przejdę w dalszej części artykułu. Bez myślenia, widzenia i potępienia tego wydarzenia, nie można mówić wybaczeniu w sercu dla tych zbrodni, zamiast tego pojawiają się kolejne, aż po dzisiejsze dni. Trzeba dodać że w refrenie Ormianie są Aniołami, które zasłużyły na śmierć (I cry when angels deserve to die), zamiast być znakiem/ poświęceniem dla świata, aby zapobiec ciągłych toczących się ‚samobójstw’ (‚We’re rolling ‚Suicide’). Ormianie mieli do wyboru albo przyjąć konwersję na islam albo zginąć. W to poświęcenie nie uwierzył świat (I don’t think you trust, In my self-righteous suicide) czy też Bóg, bo najlepiej dla zrozumienia tekstu będzie przyjąć, że powodem Ludobójstwa Ormian czy wszystkich innych ludobójstw jest brak Boga w ludziach, zamiast niego pojawiły się pieniądze i ropa.

Tym samym brak potępienia zbrodni i wyciągnięcia przez świat WŁAŚCIWYCH konsekwencji, powoduje ciągle toczące się zbrodnie. Takie niewłaściwe konsekwencje nastąpiły zaraz po wydarzeniach z 11 września, gdzie rozwiązaniem problemu ataku na WTC była inwazja na Irak. System Of A Down również był czujny i dwa tygodnie przed decyzją inwazji na Irak wystąpili na największym marszu ludności na całym świecie, mając na celu powstrzymać świat od interwencji Ameryki w krajach bliskiego wschodu. Teledysk miał zachęcić ludzi, aby uwierzyli w możliwość wyboru czy też zmuszenia rządzących do zmiany zdania oraz to, że wojna która będzie miała miejsce, nie jest próbą zaprowadzenia pokoju na świecie, tylko zrobieniem interesów Amerykanów z Saudami oraz rodziną Bin Laden z Osamą na czele. Twórcą obrazu do utworu „Boom” stał się Michael Moore, który również jest reżyserem filmu ‚Fahrenheit 9/11’. Z Wikipedii:
W filmie Moore wskazuje na związki biznesowe Busha z wpływowymi Saudyjczykami, w tym rodziną Usamy ibn Ladina. Ibn Ladinowie zerwali z Usamą kontakt na początku lat 90., jednak istnieje co do tego dużo wątpliwości. Film wzbudzał kontrowersje już w momencie powstawania przez co wiele wytwórni filmowych próbowało działać przeciwko wypuszczenia filmu do szerszej publiki. Szef Disneya Michael Eisne miał ponoć poinformować podległy mu Miramax – firmę, która współfinansowała produkcję filmu – że nie dopuści do dystrybucji filmu w Stanach. Decyzja ta wzbudziła w USA dyskusję na temat wolności wypowiedzi i cenzury w mediach. W Stanach Zjednoczonych film stał się wielkim sukcesem komercyjnym. W ciągu pierwszych trzech dni wyświetlania zarobił blisko dwadzieścia dwa miliony dolarów, co jest najlepszym wynikiem, jaki kiedykolwiek udało się uzyskać filmowi dokumentalnemu.
Sam utwór SOAD ‚BOOM’ nie miał tyle szczęścia w dotarciu do większej ilości osób (chociaż znalazł się np. na ścieżce dźwiękowej do filmu Moore’a), MTV stworzyło czarną listę utworów nawiązujących do wojen w okresie panowania ciągłych dyskusji na temat interwencji zbrojnej w Iraku.

Próba dotarcia do większej ilości osób czy też sam marsz, w którym członkowie SOAD brali udział, zakończył się klęską ludzi chcących pokoju. Dwa tygodnie później rozpoczęła się wojna o ropę i pieniądze, która toczy się po dzisiejszy dzień. Serj Tankian przewidział pogarszającą się sytuacje już dwa dni po zamachach WTC, umieszczając obszerny Esej pt. ‚Zrozumieć Ropę’ na oficjalnej stronie zespołu, który został szybko zdjęta przez wytwórnie, której zależało na dobrym przyjęciu się albumu ‚Toxicity’. Esej wywołał ogromną burzę krytyki wobec zespołu. Wiele osób dopatrywało się w eseju próby usprawiedliwienia sprawców tego zdarzenia. Było to oczywiste niezrozumienie intencji autora, choć tekst był faktycznie odważny i mógł budzić kontrowersje. Pojawiły się sugestie, by muzyka System Of A Down została usunięta z radia, grożono zespołowi śmiercią i dawano do zrozumienia, że lepiej byłoby, gdyby wrócili do swojej ukochanej Armenii.
Esej „Understand Oil” możecie przeczytać tutaj:
Link
Jeszcze na koniec przytoczymy wypowiedź Serj’a na temat utworu ‚Jet Pilot’ który próbował być interpretowany z zamachami 9/11, co jest nieprawdą, dotyczy on podróżowania duszy w trakcie snu (Eksterioryzacja czy też podróże astralne, ang. out-of-body experience), o czym SOAD śpiewa nie tylko w tym utworze.
Mówiono że utwór ma związek z tymi atakami, ponieważ w tekście jest odrzutowiec i zatoka. Najlepszą interpretacją okazała się ta najprostsza. Sens utworu najlepiej wyjaśniają słowa Serja: „Będę musiał opowiedzieć trochę o tej piosence, ponieważ jest to konieczne. Był sobie koń, który miał zazwyczaj na imię Otto, ale to teraz nie jest ważne. Jego stodoła była tuż przy pięknej zatoce. Żył tam od urodzenia, dorastał tam i zawsze zastanawiał się jakby to było przelecieć się nad tą zatoką. Pewnego dnia przelatywał nad nią odrzutowiec, a koń w jakiś sposób nawiązał kontakt wzrokowy z pilotem odrzutowca i był w stanie widzieć jego oczami i zobaczyć piękno zatoki.”

Mija 15 lat od momentu jednej z największych tragedii XXI wieku czy też początku militarnego wyścigu administracji Busha, oraz jego następcy Baracka Obamy – zdobywcę Pokojowej Nagrody Nobla „za wysiłki w celu ograniczenia światowych arsenałów nuklearnych i pracę na rzecz pokoju na świecie”.
Przypomnimy że SOAD miał dużo wspólnego z tymi wydarzeniami, nie był to jedynie debiut na #1 miejscu listy Billboard płyty ‚Toxicity’ w dniu zamachów, która trafiła do sprzedaży tydzień wcześniej.

Jak wiadomo płyta ‚Toxicity’ mogła zostać bardzo silnie przemilczaną płytą z racji zamachów na wieże WTC w dniu 11 września 2001 roku. Utwór promujący płytę „Chop Suey!” początkowo miał mieć tytuł ‚Suicide’ (ang. samobójstwo), natomiast na wersji wydanego albumu ‚Toxicity’ Serj przed rozpoczęciem utworu mówi szeptem ‚We’re rolling Suicide’ (w wersji radiowej pominięto ten początek). Ostatecznie (jeszcze przed wydarzeniami WTC) wytwórnia nie zgodziła się na taki tytuł, żeby nie odbiło się to na słabszej promocji płyty w mediach. Utwór nazwano finalnie ‚Chop Suey!’, mający swoją interpretację jako mieszanka stylu muzyki jaką gra SOAD (Serj przechodzący ze śpiewu do krzyku czy też elementy muzyki ormiańskiej). Chop Suey to oryginalnie nazwa rodzaju chińskiego jedzenia, będący mieszanką warzyw z ryżem oraz kawałkami mięsa czy też ryby. Inną interpretacją jest samo tłumaczenie nazwy jako chop = ciąć, oraz suey będący początkiem słowa suicide (wymowa jako czop sui). Jest to gra słowami którą często stosuje SOAD w swoich tekstach, by w prostych i wydających się absurdalnych słowach nie pasujących do reszty ukryć głębszy sens.
Sam utwór traktuje o Ludobójstwie Ormian w 1915 roku, gdzie Serj wykrzykując zwrotkę kieruje słowa do rządów Turcji, która nie chce przyznać się do masowej zbrodni na Ormianach zabijając 1,5 mln niewinnych ludzi. Chcąc ukryć blizny (Grab a brush and put a little make up) i założyć makijaż (Hide the scars to fade away the shake up), mówiąc że nie doszło do żadnego ludobójstwa, Turcja chce uniknąć odszkodowania dla Ormian. Sama eksterminacja została wielokrotnie opisana w książkach, także większość krajów uznaje Ludobójstwo Ormian (jest to także jeden z nieformalnych warunków przystąpienia Turcji do UE). Turcja która pomimo licznych zdjęć, książek i innych dowodów których nie zatarła w trakcie masakry, niczym pozostawienie klucza na stole (Why’d you leave the keys upon the table?), cały czas wymyśla nowe bajki udając swoją niewinność (Here you go create another fable). W dalszej części utworu Serj zwraca się do Boga (Father! x4) wypowiadając słowa z Biblii ‚Ojcze w Twoje ręce oddaje ducha mego’ (Father, into your hands I commend my spirit) mając do niego żal o to, że naród Ormian został zapomniany (Why have you forsaken me) przez niego w jego oczach, myślach i sercu (In your eyes forsaken me, In your thoughts forsaken me, In your heart forsaken me) ponieważ zbrodnia została przez świat zapomniana właśnie w oczach, myślach i sercu – ludzie decyzyjni w tej sprawie udają że nie widzą problemu. Warto przytoczyć że Adolf Hitler również nie widział problemu. Nie widział problemu, aby dokonać kolejnej masowej zbrodni przed drugą wojną, kierując do swoich ludzi tydzień przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej zdania znanego jako Cytat Ormiański – ‚Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?’ odpowiadając na pytanie czy Hitlerowi się uda w obliczu ‚patrzącego świata’ dokonać takiej zbrodni. Decyzyjni ludzie w ‚myślach’ są zajęci czymś innym, jak na przykład wojną o ropę, do której przejdę w dalszej części artykułu. Bez myślenia, widzenia i potępienia tego wydarzenia, nie można mówić wybaczeniu w sercu dla tych zbrodni, zamiast tego pojawiają się kolejne, aż po dzisiejsze dni. Trzeba dodać że w refrenie Ormianie są Aniołami, które zasłużyły na śmierć (I cry when angels deserve to die), zamiast być znakiem/ poświęceniem dla świata, aby zapobiec ciągłych toczących się ‚samobójstw’ (‚We’re rolling ‚Suicide’). Ormianie mieli do wyboru albo przyjąć konwersję na islam albo zginąć. W to poświęcenie nie uwierzył świat (I don’t think you trust, In my self-righteous suicide) czy też Bóg, bo najlepiej dla zrozumienia tekstu będzie przyjąć, że powodem Ludobójstwa Ormian czy wszystkich innych ludobójstw jest brak Boga w ludziach, zamiast niego pojawiły się pieniądze i ropa.

Tym samym brak potępienia zbrodni i wyciągnięcia przez świat WŁAŚCIWYCH konsekwencji, powoduje ciągle toczące się zbrodnie. Takie niewłaściwe konsekwencje nastąpiły zaraz po wydarzeniach z 11 września, gdzie rozwiązaniem problemu ataku na WTC była inwazja na Irak. System Of A Down również był czujny i dwa tygodnie przed decyzją inwazji na Irak wystąpili na największym marszu ludności na całym świecie, mając na celu powstrzymać świat od interwencji Ameryki w krajach bliskiego wschodu. Teledysk miał zachęcić ludzi, aby uwierzyli w możliwość wyboru czy też zmuszenia rządzących do zmiany zdania oraz to, że wojna która będzie miała miejsce, nie jest próbą zaprowadzenia pokoju na świecie, tylko zrobieniem interesów Amerykanów z Saudami oraz rodziną Bin Laden z Osamą na czele. Twórcą obrazu do utworu „Boom” stał się Michael Moore, który również jest reżyserem filmu ‚Fahrenheit 9/11’. Z Wikipedii:
W filmie Moore wskazuje na związki biznesowe Busha z wpływowymi Saudyjczykami, w tym rodziną Usamy ibn Ladina. Ibn Ladinowie zerwali z Usamą kontakt na początku lat 90., jednak istnieje co do tego dużo wątpliwości. Film wzbudzał kontrowersje już w momencie powstawania przez co wiele wytwórni filmowych próbowało działać przeciwko wypuszczenia filmu do szerszej publiki. Szef Disneya Michael Eisne miał ponoć poinformować podległy mu Miramax – firmę, która współfinansowała produkcję filmu – że nie dopuści do dystrybucji filmu w Stanach. Decyzja ta wzbudziła w USA dyskusję na temat wolności wypowiedzi i cenzury w mediach. W Stanach Zjednoczonych film stał się wielkim sukcesem komercyjnym. W ciągu pierwszych trzech dni wyświetlania zarobił blisko dwadzieścia dwa miliony dolarów, co jest najlepszym wynikiem, jaki kiedykolwiek udało się uzyskać filmowi dokumentalnemu.
Sam utwór SOAD ‚BOOM’ nie miał tyle szczęścia w dotarciu do większej ilości osób (chociaż znalazł się np. na ścieżce dźwiękowej do filmu Moore’a), MTV stworzyło czarną listę utworów nawiązujących do wojen w okresie panowania ciągłych dyskusji na temat interwencji zbrojnej w Iraku.

Próba dotarcia do większej ilości osób czy też sam marsz, w którym członkowie SOAD brali udział, zakończył się klęską ludzi chcących pokoju. Dwa tygodnie później rozpoczęła się wojna o ropę i pieniądze, która toczy się po dzisiejszy dzień. Serj Tankian przewidział pogarszającą się sytuacje już dwa dni po zamachach WTC, umieszczając obszerny Esej pt. ‚Zrozumieć Ropę’ na oficjalnej stronie zespołu, który został szybko zdjęta przez wytwórnie, której zależało na dobrym przyjęciu się albumu ‚Toxicity’. Esej wywołał ogromną burzę krytyki wobec zespołu. Wiele osób dopatrywało się w eseju próby usprawiedliwienia sprawców tego zdarzenia. Było to oczywiste niezrozumienie intencji autora, choć tekst był faktycznie odważny i mógł budzić kontrowersje. Pojawiły się sugestie, by muzyka System Of A Down została usunięta z radia, grożono zespołowi śmiercią i dawano do zrozumienia, że lepiej byłoby, gdyby wrócili do swojej ukochanej Armenii.
Esej „Understand Oil” możecie przeczytać tutaj:
Link
Jeszcze na koniec przytoczymy wypowiedź Serj’a na temat utworu ‚Jet Pilot’ który próbował być interpretowany z zamachami 9/11, co jest nieprawdą, dotyczy on podróżowania duszy w trakcie snu (Eksterioryzacja czy też podróże astralne, ang. out-of-body experience), o czym SOAD śpiewa nie tylko w tym utworze.
Mówiono że utwór ma związek z tymi atakami, ponieważ w tekście jest odrzutowiec i zatoka. Najlepszą interpretacją okazała się ta najprostsza. Sens utworu najlepiej wyjaśniają słowa Serja: „Będę musiał opowiedzieć trochę o tej piosence, ponieważ jest to konieczne. Był sobie koń, który miał zazwyczaj na imię Otto, ale to teraz nie jest ważne. Jego stodoła była tuż przy pięknej zatoce. Żył tam od urodzenia, dorastał tam i zawsze zastanawiał się jakby to było przelecieć się nad tą zatoką. Pewnego dnia przelatywał nad nią odrzutowiec, a koń w jakiś sposób nawiązał kontakt wzrokowy z pilotem odrzutowca i był w stanie widzieć jego oczami i zobaczyć piękno zatoki.”

Reklamy

~ - autor: soadnews w dniu Wrzesień 10, 2016.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: